Durum

"Büyüdükçe mi büyüyordu çocukluğunuz?Yanlış mı hatırlıyorum yoksa kapılardan sadece kapalı olduklarında mı hoşnut kalıyordunuz.Oyuncakla cezalandırmışlardı ya sizi.Hani kapınızın deliğinden aslında koca bir dünyaya açılıyordunuz.Annenizin,babanızın başka odalarda sonlanan ayak seslerini dinliyordunuz çoğu zaman.Sevgi sözcüklerini uzaklaşan,silinen seslerden türetiyordunuz.Siz henüz neyi isteyeceğinizi bilmemekle belki en iyisini yapıyordunuz.İçinde bulunduğunuz bu gerçeklik,yaşamınızla sizin aranızı bozuyordu.
Sonra büyüdükçe büyüyordu çocukluğunuz,çocuk olma isteğinizi durduramıyordunuz"

Kısa2

öyleyse seviyor olmalıyız 
yağmur sonunu getirmiştir ayak üstü öpüşmelerin
ve biz henüz gökyüzünü üzerimizden ayırmamışızdır
sanki bir parçası eksiktir öncesinde yokluğu epey vardır
herkesin bildiği şeyleri daha kimseye anlatamadan
köşedeki duraktan biraz bulut daha ısmarlanmıştır

bize dokunan bir iyilik var göğe koşulsuz sevinmekte 
iki dudak arasına sıkışmış bu sözcüklerle konuşmakla
ya da üstümüzün kiriyle övünmekle
biz yine iyiyiz bu kaldırımların giderici bir yanı var
duvarların kapılarımızı birleştirdiğini düşününce
hem belki bu sayede başka insanlara da açılmamışızdır 

belki bu yağmur kendi sonunu da getirmiştir buna alışalım
getirmişse koymuştur buraya bir yere belki saklamıştır
onu da alalım aramıza ikimiz daha çok ıslanalım
bu çocukluk belli ki bize yetmeyecek 
bu sokağın bittiği ve diğerinin başladığı yerde
yürüyemesek bile eskisi gibi boşlukta yer kaplayalım 

öyleyse gözlerimizin önü olmalı bu pürüzlü tavan
ve döküntülerinden yükselen bu duvarlar da
bütün uykularımızın karşılığı olmalı 
birlikte uyumuş olmamız iyi ama bu nasıl oluyor
nasıl oluyor da bizim dışımızda kimse ölmek istemiyor  
ve nasıl da topluyorlar yataktaki kırışıklıkları yüzümüze  

Bitmesi Elbet Muhtemel Bir Oyun

-I-
Oyunun esas kahramanları bizler değildik elbette,üç kişi:bir kadın ve onu paylaşmak zorunda olmayan iki adam. Devalyn,Franz,Norm
(Açılışta üçü de sahnededir,Kadın sahnenin ortasında, eski bir sandalye üstünde oturmaktadır.Vurucu sözlerin akılda toz gibi uçuşması adına sahnenin hafif ışıklandırılmış olması tercih edilmelidir.)

(Devalyn,masaya dayadığı dirseklerinden destek alarak bakışlarını uzak bir noktada sabitlemiştir.Bir eli çenesinde,diğer eli saçlarının arasında gezinmektedir.Gözlerinin büyük kısmını açık tutabilse de uykuya fazlasıyla yakındır.)

Franz:Bunu sizinle paylaşmak büyük hata.Bunu şimdiye dek söylememiştim ve yine de söylememeliydim.İçimdeki pek çok düğüm gibi bu konuşmayı da çözümlerinizden uzak tutmalıydım.Ya da ikiniz de bana sandığım kadar yakın olsaydınız ve söylemediklerimde bile söylediklerim kadar haklı olduğumu anlasaydınız.Ama şu bulunduğumuz duruma dosdoğru geldik işte.Alınmış kararların yorgunluğu bindi üstümüze.

(Franz ellerini yavaşça yüzüne doğru götürür, elleri havada belli bir süre yol almıştır ve ellerinin olağan yeriyle yüzü arasındaki yolu yarılamıştır ki Franz yüzünü başka yöne çevirir,sanki tanımlanamaz bir etken tarafından uyarılmıştır ve Franz gözleriyle umutsuzca bu uyaranı aramaktadır.) 

Franz:Söylenenlere katılıyorum.Belki yalnızca kendi söylediklerime.Onları düşünmüş olmakla bile huzursuzluğumu toplu bir hale getirmiş oldum ben,hem de onları yüzünüze vurulmuş şekliyle yeniden düşünüp anlık duygularımdan uzak durdum.(Kafasını uzun bir süre aşağı yukarı kendi kendini onaylar şekilde sallar,hala bir yandan gözleriyle daralmış görüş açısı içerisinde kendisini uyaran dürtüsünü arıyordur) 

Norm:Hepimiz böylelikle bütünlüğümüzü kaybettik,biz senin içinde tutamadığın mutsuzluk olduk(ellerini iki yana açar)sen de bizim eskimek bilmeyen sevme biçimimiz.(parmağıyla suçlar gibi Franz’ı işaret eder,Franzın üstüne düşen sahne ışığı gittikçe arttırılır) Başka bir varlığı içinde taşıyamıyorsun ve bunun acısını çekmekten keyif duyuyorsun sanki.Sessizliğe daha fazla karşı koyamam.Hepimizin üstünü örtmeye hazırlanıyor belli ki. 

(Franz o anda kendisini uyaranın Devalyn olduğunu düşünür.Etrafta gereksiz yere oyalanan bakışlarını hızlı bir kavisle Devalyn’e çevirir,ona doğru yürümeye başlar,saçlarını okşamak için ellerini havaya kaldırdığı sırada,Norm arkasını sahneye dönüp çıkışa doğru yönelir ve sahnenin ışıkları söner )